Haar speelgoed slingert als kleuter al over de vloeren van Wisseloord Studio’s waar Mick Jagger, Elton John, Phil Collins en haar moeder, zangeres Nadieh, in de jaren 80 hun LP’s opnemen. Als dochter van een muzikante zingt en danst Nadie met haar broertje op de ontbijttafel, terwijl moeder – net thuis van een concert – de kinderen begeleidt met gitaar voordat zij naar school gaan.
Muziek is een eerste levensbehoefte, dus de liedjes rollen als tiener al ongebreideld uit Nadie’s pen. Als 18-jarige reist ze door Australië met een theatergezelschap. Terug in Nederland is ze helaas te laat voor toelating aan het Conservatorium en kiest ze voor een studie Cultuurwetenschappen aan de Universiteit van Maastricht. Ondertussen ontwikkelt Nadie zich tot een graag geziene artieste met een trouwe schare fans. Treedt ze eerst nog op met een voltallige band, solo voelt het beter: puur en persoonlijk.
In 2004 brengt Nadie de akoestische, folky EP Colors of Grey uit bij Triskell en drie jaar later de meer poppy EP NADIE (Inbetween Records). Niet alleen Nederlandse, ook Engelse radiostations pikken haar muziek op. De media loven Nadie’s eigenzinnige mix van traditionele folk, country en pop met af en
toe een vleugje Perzisch; Nadie is half Iranees.
In 2011 verschijnt haar debuutalbum Soon. Als ode aan haar in 1996 aan borstkanker overleden moeder bevat Soon een cover van diens grootste hit Windforce 11. Het album wordt geproduceerd door Roeland Jacobs, opgenomen in Wedgeview Studios en uitgegeven door Coast to Coast. Direct hierna volgt een uitnodiging voor het VARA/BNN-programma De beste singer-songwriter van Nederland van Giel Beelen. Nadie’s agenda vult zich met interviews, radio-optredens, het rondreizend muziekfestival Popronde en concerten in alle Nederlandse poptempels zoals de Melkweg, Paradiso, het Patronaat, de Mezz, de Gigant, 013, het Paard, de Vorstin en de Muziekgieterij.
Hierna wordt het stil, want Nadie trekt zich terug uit haar woonplaats Amsterdam naar een Gelders dorpje om zich op haar gezin te richten. Maar de creativiteit blijft stromen en mondt in 2019 uit in de LP Unreleased. Met vijf niet eerder verschenen versies van wonderschone songs. Ze presenteert hem hem in Theater Heerenlogement in Beusichem, een van de laatste podia waar haar moeder heeft opgetreden. Nadie’s partner en regisseur Jorrit Stollman maakt bij alle songs videoclips met een 8mm camera. Ze gaan naar Shanghai, Berlijn, Hamburg, Amsterdam om de beelden te filmen.
Voor het eerst brengt Nadie een danceremix uit, gemaakt door Ruben van Roon/DJ Kikke: Lovers Song. Andere liedjes op het album zijn
het sfeervolle Silent melody vol verlangen, het zuivere Restless mind, het sprookjesachtige duet met Domestik Am morgen met fluit, viool en klassieke piano en het melancholische Colors of Grey – een eigentijdse, elektronische remix.
Nadie’s gedachte achter het album is: ‘Je kunt eindeloos willen schaven tot iets perfect is, maar uiteindelijk gaat het om de magie van het moment.’
 (Tanya van der Spek 2019)